Begrazen van terreinen is een duurzame natuurbeheersvorm waarbij er gekozen wordt voor stootbegrazing (korte éénmalige inzet van grote groep grazers) of permanente begrazing al dan niet met omweiding.
De begrazing kan toegepast worden in verschillende gebieden zoals natuurreservaten, weg- en kanaalbermen, parken, industrieterreinen , wachtkommen, kasteeldomeinen,...
De periode van inzet is variabel en afgestemd op het graslandtype en de natuurbeheersvorm. Ook de schapenrassen worden aangepast aan het type terrein: heidegebieden worden begraasd door Kempisch Heideschaap; kalkgraslanden zijn geschikt voor Mergelanders; voor rijkere leem en zand-leemgronden worden gulzigere schapen ingezet zoals de Ile de France.

Met een 700-tal schapen pakken wij het bermbeheer in Limburg aan. Zes herders en 10-tal goed opgeleide Bordercollies (schaapshonden) leiden de schapen in goede banen. De herder is voltijds aan het werk met de kudde. Deze kan maximum 5 tot 8 km per dag trekken, maar kleinere afstanden zijn wenselijker.
In de winterperiode (eind november tot begin april) worden de schapen permanent ondergebracht in de stal. De herder staat dan in voor het voeren van de schapen en hulp bij het aflammeren.

De herder is ook een werknemer die werkt volgens normale werkuren. Na de dagtaak "bergt" hij de kudde op in parkeerweides voor één nacht of weekendweides voor meerdere dagen.

Voor ruwere terreinen worden runderen ingezet. Bij grote aanwezigheid van ruigtes, permanent natte gronden of het voorkomen van wilgopslag zijn schapen niet geschikt en zijn robuste runderrassen aangewezen.